samsung replika,dan osmanli tarihi ile sizlere daha güzel bilgiler vermeye devam edecek olan samsung replika sizler icin diyorki bu şekilde meydana getirilen husûsî kânunnâmeler yanında zamânın pâdişâhının emri ve muhtelif kânunların bir araya getirilmesi sûretiyle teşkil olunan kânunnâmeler de görülmektedir. Ancak bu kânunnâmeler de tatbîkâtta mürâcaat edilen asıl kânun metinleri olmaktan uzaktır. Dünyâca meşhûr İtalyan edîbi Edmondo de Amicis, İstanbul ile alâkalı seyâhatnâmesinde OsmanlI târihi üzerinde bilgi vermekte ve Kapalı Çarşı hakkında özetle şunları söylemektedir:Kapalı Çarşı’nın, dış taraftan dikkati çekecek ve içerisini tahmin ettirecek bir hâli yoktur. Cümle kapısından içeri girilince civâr yollardan gürültü gelmez. Kapıdan içeriye girer girmez insan; oymalı direklere ve sütunlara dayanan kemerli kubbelerle iç içe örtülmüş sokakları, mescid-leri, çeşmeleri, dört yol ağızları, küçük meydanları olan, kesif bir ormana sızan güneş ışığı gibi, zayıf loş bir ışıkla aydınlanan ve pek büyük bir kalabalığın dolaştığı hakîkî bir şehirle karşılaşır. Her sokak bir çarşıdır ve hemen Kapalı Çarşı’ nın Nûruos-mâniye Camii tarafındaki kapısının üzerinde bulunan mermerden ya-pılmış OsmanlI Devlet arması.
süslü bir ana yola çıkılır. Müşteri dört bir taraftan sözlerle, işâret-lerle çağrılır. Müslüman tüccârla-nn kuvvetli bir îmânla nûrlanmış sîmâlarını bulabilmek için, çarşıya gelip en içerdeki sokakların en loş eski dükkanların dip taraflarına bakmanız gerekir. Orada bağdaş kurmuş bir hâlde hareketsiz ve vakûr oturur.ağızlarını açmadan kaderlerinde olan müşterilerini beklerler, işleri yolundaysa "Mâşallah”, değilse, "Olsun” derler ve başlarını tevekkülle eğerler. Bir kısmı Kur’ân-ı kerîm okur, bâzıları İsm-i Celîli dalgın dalgın mırıldanarak teşbih çeker, bâzıları derin düşünceler içindedir. Ne düşünürler? Belki Sivastopol önünde şehîd düşmüş oğullarını, belki. Peygamberin aleyhisselâm vâd ettiği Cennet bahçelerini düşünür.Kapalı Çarşı’da, insanın aklını başından alabilecek bir eşyâ ve insan kalabalığı görülür. Bununla berâber kargaşalık ancak görü-
OsmanlI ( merkez ask Devleti’nin ku leştiren Osmai likler atlıydı. ( göre, hudud şekilde atlı ku\ aşîretler bulum nin emrindeki ı de hudud mı denilen bir teş yordu.
Orhan Gaz istifâde etti. Fa sırasında, atlı muhâsaralarınc dığı anlaşıldı. B ması, Orhan ( ve muvazzaf bir maya şevketti, yine muvazzaf kuvveti de teşh kuvvetiyle ordu den. ayrıldı.
Murâd-ı Hü< nında, Orhan G, y^ya ve müselle ve ,süvari teşk berâber,bizzât I olmak üzere, di yaya ve atlı ordu mek sûretiyle I meydana getirile
Arnavud-listan, Adalar ve Jan ve daha sonra da Bosna-Hersek ve laki OsmanlI arâzi-vşirmeler yapıldı. On /il sonları veya on başlarından îtibâren i hıristiyan tebeaya bu kânun on yedinci imî bir şekil aldı, işinde birinci dere-olan yeniçeri ağası, jocuk mikdârını tes-sonra, îtimâd ettiği devşirmeye gidecek ılarını (me’murlannı) irdi.
Daha sonra acemi ocağına gelen kapıağası, bu çocukların vucut yapıları en mükemmel ve zekî olanlarını saray mektepleri için ayırır; gürbüz olanlarını ise, bostancı ocaklarına gönderirdi.Devşirmelerin kalan kısmı Anadolu ve Rumeli’deki müs-luman-Türk çitfçilerin yanına verilirdi. Bu muâmele ile bunların müsluman-Türk örf ve âdetlerine göre yetişmeleri te’min edilir, bulundukları yerlerde görevli me’ murlar tarafından sık sık kontrol edilerek, sistemde bir aksama olmamasına itinâ gösterilirdi.
Bu şekilde en az üç, en fazla sekiz yıl terbiye edilen devşirmeler, yeniçeri ağasının arzı ve dîvân-ı hümâyûnun onayı ile İstanbul’a getirilirlerdi. Burada eşkâlleri tekrar kontrol edildikten sonra, acemi ocağına kaydedilerek acemi oğlanı adını alırlardı.Acemiler, acemi ocağı ağası kontrolü ve sorumluluğu altında; saray,câmi, çeşme, köprü, medrese, hastahâne gibi te’sislerin inşâatında çalıştırılabilirlerdi. Acemilerin bir kısmı sekbanlar fırınında çalıştırılır, bâzıları da gemilerin kalafat işlerinde kullanılırdı. Yeniçeri ağasının odun gemilerinde de acemi oğlanları hizmet görürlerdi. Acemilerden ağa kapısında bulunanlar nalbantlık, berberlik, saraçlık gibi san’atları öğrenir, bâzıları da yeniçeri ağası kol aezerken onun Doğrudan doğruya yeniçeri ağasına bağlı olan acemi ocağı ağası, acemilerin vazifelerini belirler ve tezkerelerini kaleme alırdı. Ordu sefere gittiği zaman, İstanbul’un güvenliğini sağlamak bu ocağın görevi idi.Acemi oğlanları suç işleyince, meydan kethüdâsı veya meydan-başı denilen zâbit tarafından cezâlandırılırdı. Acemi oğlanlarını devamlı kontrol altında bulunduran yayabaşılarm da bunlar üzerinde geniş yetkileri vardı. Acemi oğlanları İstanbul dışında iken yeniçeri serdârına bağlı olurlardı.
Acemi oğlanları geçimlerini yevmiyeleriyle te’min eder, yemeklerini odalarında kendileri pişirirlerdi. Bunların ulûfe denilen ve her üç ayda bir verilen maaşları acemi ocağı meydanında dağıtılırdı. Yevmiyeleri, ocağın ilk kuruluş yıllarında bir akçe iken, on sekizinci yüzyılın ilk yarısında yedi buçuk akçeyi bulmuştu. ilk zamanlar yılık iki kat elbise verilirken, sonraları elbise yerine de para verildi.Acemi oğlanları dolama denilen bir cübbe giyerlerdi. Bellerinde çizgili kumaştan bir kuşak ile küçük bir hançer bulunur, baş-lannda ise, koni şeklinde sarı bir serpuş, etrâfında krepten ince sarık olurdu. Papuçları bağsız ve arkasızdı.Acemi oğlanlarının, acemilik sürelerini tamamladıktan sonra, yeniçeri ocağına kabûl edilip kaydedilmelerine; kapuya çıkma veya bedergâh denirdi. Umûmi-yötle yedi veya sekiz yılda bir kapuya çıkarlardı. Savaş yıllarında, yeniçeri ocağının ihtiyâcına göre bu süre biraz daha munurıeyıp lasam euiyı nsıcyı sadrâzamın tasvibine arzeder, daha sonra liste ocak kâtibine gönderilirdi. Acemi ocağından ekseri yeniçeri ocağına olmakla berâber, diğer kapıkulu ve bostancı ocaklarına da çıkmalar yapılırdı.On yedinci yüzyılın ortalarından îtibâren Türklerden acemi alınmaya başlandı. Acemi ocaklarındaki oğlanların sayısı yeniçeri ocağına bağlı olarak devamlı değişiklik gösterdi. İlk devirlerde ocağın mevcudu bin kişi civarında iken, bu sayı Kânûnî devrinde dört bin, birinci Ahmed Han devrinde ise dokuz bin dört yüzü buldu. 1622 târihinde bostancılarla berâber dokuz bin iki yüz iken, bir yıl sonra on bir bin c'vâ-rına ulaştı. 1679'da ocak mev-cûdu iki bin yedi yüz kırklara kadar indirildi. İlk kurulduğu zamanlarda ordudaki yegâne ağır piyâde askeri olması sebebiyle başarıları görülmüş, fakat on altıncı yüzyıl sonlarından îtibâren devletin başına büyük gâileler çıkarmış olan yeniçeri ocağının açılması, birinci Murâd Han zamânına rastlar. Ocağın ilk teşkilinde pençik oğlanlarından ikişer akçe yevmiye ile bin kadar yeniçeri alınıp, bunların her yüz kişisine komutan olarak Türklerden meydana getirilen yaya askeri usülüne uygun olarak bir yayabaşı tâyin edildi.On beşinci yüzyıl ortalarına kadar yaya bölükleri veya daha sonra cemâat adı verilen bir sınıftan ibâret olan yeniçeri ocağı. Fâtih Sultan Mehmed Han zamâ-nında sekban bölüğünün de kurulmasıyla iki sınıf hâline geldi.Yeniçeriler, Osmanlı ordusunun ağır piyâde sınıfını teşkil ederler ve harpte ordu merkezinde pâdişâhın önünde bulunurlardı. Pâdişâh sefere giderken hudüda yaklaşınca, etrafında yürüyerek gece-gündüz onu muhâfaza altında bulundururlardı. İstanbul'da bulundukları zaman ise, içtimâ günlerinde nöbetle dîvân-ı hümâyûn muhafızlığı yaparlar, yangın olursa söndürmeye giderler, yeniçeri ağasıyla kol gezerek ve karakollarda bulunarak âsâyişi te’min ederlerdi. Bundan başka, üç senede bir değişmek üzere hükümetçe uygun görülen serhat kalelerinde muhâfızlık ederlerdi.En büyük kumandanları yeniçeri ağası idi. Bundan sonra büyük subay olarak sırasıyla; sek-banbaşı, kul kethüdası, zağarcı- Capıkulu ocaklarına, özellikle çeri ocağına asker yetiştir-, için kuruldu, ilk olarak âd-ı Hüdâvendigâr zamâ-la Çandarit Kara Halîl ile imanlı Molla Rüstem’in çalışan sonunda Gelibolu'da jda getirildi. Daha önceleri leli fâtihi Süleymân Paşa, biz-kendi esir ettiği hıristiyan uklarını kısa bir eğitimden ra iki akçe yevmiye ile yeni-olarak savaşa göndermişti, at onun vefâtından sonra bu i, savaş esirlerinin önce Lap-i, Çardak ve Gelibolu arasında net veren at gemilerinde birer e yevmiye ile beş on yıl çalışan sonra yeniçeri olmaları şek-1 dönüşmüştü.Donanma hizmetinde kullanı-bu esirlerden başka, bir kısmı Anadolu’da Türk çiftçilerinin una verilip, Türkleştirile-yeniçeri yapıldı. Böylece libolu’da kurulan bu ilk acemi İği genişletildi. Bu ocağın en /ük subayı, Gelibolu Ağanı rak adlandırılırdı.Acemi oğlanı iki şekilde ahdi: Birincisi, harpte askerler atından esir edilen her beş ekten biri (pençik), diğeri de manii hududları dâhilindeki istiyan tebeanın çocukların-n bir tânesi idi.Pençik Oğlanı: İslâm hukû-nda harbte elde edilen esir ve nimetlerin beşte birinin beytül-lle âid olması hükmüne dayamak, pençik yâni beşte bir nûnu çıkarıldı. Bu kânunla ı/aşlarda elde edilen her beş irden biri devlet hesâbına ve ker ihtiyâcına göre esir sâhiple-ıden alındı. Pençik oğlanlarının mühim bir kısmı, akıncıların di ?man memleketlerine yaptıkları akınlardan elde edilmekteydi. On beşinci asır sonlarında. 'uncı beyi, toyca (yüksek rütbeli akıncı subayı) ve akıncıların elde ettikleri esirler, pençikçi denilen ve akıncılarla be-râber olan bir me'mur tarafından tesbit edilirdi. Akıncı beyinin bizzat elde ettiği oğlanlardan yirmisi, pençikçinin elde ettiği oğlanların beşi kendilerine bırakılır; toycala-rın yüksek rütbelilerine birer ve küçük rütbelilerine ise her ikisine birer esir verilirdi. Arta kalan erkek esirlerin on ile on yedi yaş arasında bulunan, kusursuz ve sağlam olanlarının her biri üç yüzer akçeyle devletçe satın alınırdı. Sat'n alınan bu esirler, ad ve eşkâlleri tesbit edilip bir deftere kaydedildikten sonra, kâfile hâlinde Gelibolu'ya gönderilirdi.Pençik kânûnu sonradan daha teferruatlı hâle getirilip, esaslı surette tesbit edildi. Acemiliğe alınmayanlardan; üç yaşına kadar olan çocuklara şirha (meme emen), üç yaşından sekiz lyaşına kadar olanlara beççe (yavru), sekizden on iki yaşına kadar olanlara gulâtnçe (küçük çocuk) ve bülûğa erenlere ğulâm, traşı gelmiş olanlara sakallı ve yaşlılara da pir (ihti-yâr) denildi. Bunlardan yaşlarına ve sağlık durumlarına göre vergi alındı.
Acemi ocağına alınacakların yaşları, on ile yirmi arasında sınırlandırılırdı. Fütûhâtın genişlemesi sebebiyle elde edilen pençik oğlanlarının Gelibolu acemi ocağında hep geri hizmetinde bulunmaları, yapılan tecrübelere binâen mahzurlu görülüp, birer
hududları dâhilindeki çiftçilerin hizmetlerine verilmesi karâra bağlandı. Bu suretle Anadolu’da İslâm ve Türk terbiyesi görüp Türkçe’yi öğrenerek yetişecek pençik oğlanlarının ileride orduda daha emniyetli şekilde hizmet edecekleri düşünülmüştü. Bunların Anadolu’ya gönderilmeleri; henüz Rumeli’ye iyice yerleşilme-diğinden, aradaki deniz sebebiyle Avrupa’ya kaçamamaları içindi.Bu esirlerin Anadolu’daki çift-çubuk sâhiplerine ufak bir bedel mukâbilinde verilmesi de kânun İcâbıydı. Sonraları Rumeli’deki fetihlerin büyümesi ve bölgenin Türkleşmesi sebebiyle, Rumeli’ deki Türklerin yanlarına verilmeleri de kabûl edildi. Esirlerin bir bedel mukâbilinde verilmelerine sebep; ben hünkâr kuluyum diye serkeşlik etmemesi ve verilen vazifeyi görmesini te’min içindi.Anadolu’daki çiftçilerin yanında üç-beş yıl hizmet edip yetişen pençik oğlanlarının bir kısmı bahri hizmetlerde kullanılmak üzere Gelibolu’daki donanma hizmetine; diğer bir kısmı da acemi ocağına verildiler.Devşirme: Yıldırım Bâyezid Han’la, Tİmûr Han arasında vukû bulan Ankara meydan muhârebe-sinden sonra Osmanlı fütûhâtı geçici olarak durmuş ve bâzı yerler Bizans imparatorluğu ileSırp-lara terkedilmişti. Gerek Çelebi Mehmed Han ve gerekse oğlu ikinci Murâd Han’ın ilk devirlerinde Rumeli’de fütûhât yapılamadığı için, esirlerden istifâde edilememiş, yeterli mikdârda pençik oğlanı bulunamamıştı. Bunun üzerine yeni bir usûl ile hıristiyan tebeanın birden fazla çocuklarından yalnız bir tânesi-nin OsmanlI ordusuna alınması karar altına alındı. Devşirme kânûnu çıkarıldı. Bu yeni kânunla
kadar çıktı.İstanbul dışında büyük taşra şehir ve kalelerinde de üç yıllık sürelerle görev yapan cebeciler mevcuttu. Taşrada bulunan cebeciler, yalnız yeniçerilerin değil, azab (hafif piyâde), dizdar (kale muhâfızı) gibi sınıfların silâhlarına da bakarlardı. Merkezdeki cebehâneler (silâh depoları) gibi bu kalelerde de cebehâneleri bulunur, muhâfızlığını kendileri yapardı.İstanbul’daki cebeci kışlası Ayasofya Câmii karşısındaydı ve Yerebatan taraflarında da îmâlât-hâneleri ile depoları vardı. Cebehâne için lâzım olan mâ-mül ve gayr-i mâmûl bütün eşyâ bu depoda bulunur ve ihtiyâç hâlinde ya îmâlâthânelerde kullanılır veyâ yapılmış olan şeyler istenilen yere gönderilir, yâhud depoda muhâfaza edilirdi. On altıncı asır sonlarında, hu-dudlardaki silâh depolarından en mühimi Budin ve Belgrad’da idi. Rumeli’deki demir mâdenlerinde dökülen tüfek kurşunu da Belgrad’da depo edilirdi. Yeniçerilere âid cebe yâni zırh üzerlerinin kumaşları, tolga kılıfları, zırh keseleri, meşin, bakır, pamuk ipliği, keten, çelik, kayış, tüfek maşası vesâire cebehâne ambar-lannda bulunan eşyâlardan idi.Cebeci ocağının Bamako’da (Bulgaristan) istihkâm levâzımâtı atölyesi; İstanbul, Gelibolu ve Edirne'de atölyeleri vardı. Bu atölyelerin üretimi yetmediği zaman özel atölyelere sipârişler verilirdi. Gene bu ocağın yaptığı tüfeklerin kundaklarına lâzım olan ağaç, Adapazarı ormanlarından ücret mukâbili halka kesdiri-lerek tedârik edilir, lâzım olan ipliğin bir kısmı Halep’ten gelirdi.Cebeci ocağının en büyük zâbitine cebecibaşı denilirdi. Bâzan cebehâne başçavuşunun veya dışardan birinin de cebecibaşı yapıldığı olurdu. Kethüdâlardan sonra gelen cebeciler başçavuşu, bölük ve orta komutanları, onların da bir derece aşağısında odabaşılar ve diğer küçük zâbitler bulunurdu.Ocakta, bu zâbitlerden başka cebeciler kâtibi, başhalîfe ve kîse-dâr (kesedâr) gibi kalem erkânı da vardı.Bunlar cebecilerin ulûfe ve silâh, cebehâne ile diğer depolarda bulunan levâzımâtın defterlerini tutarlardı. Bir yerin zaptını tâkiben elde edilen silâh, barut gibi malzemeyi yazmak ve kalelere konan cebehânenin defterlerini tutmak da bunların görevleri idi.samsung replika sizler icin hazırladı sundu.
merve mobile, samsung replika, replika samsung,
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder